درمان بی اختیاری ادراری اضطراری

درمان بی اختیاری ادراری اضطراری درمان نا پایداری دتروسور براساس کوشش جهت توقفانقباض مثانه است .این خواسته را می توان با رفتار درمانی یا استفاده از دارو حاصل کرد . هر دو دسته روش به جای از بین بردن عامل ایجاد بیماری یا مدارای کامل فقط علایم را از بین می برند. رفتاردرمانی رفتار درمانی بوسیله آموزش مجدد مغز در کنترل هر چه موثرتر مثانه عمل می کند .این عمل بخشی بوسیله سرکوب انقباض غیر ارادی که باعث بی اختیاری اضطراری می شود ، انجام می شود.در این روش ابتدا مثانه خالی می گردد. سپس یک مدت زمان معین که معمولاٌ یک ساعت است فرد نباید به توالت برود ( حتی اگر این موضوع به معنی نشت ادرار باشد). سپس از یک ساعت فرد باید ادرار کند .سپس این عمل باید تکرار شود به صورتی که یک الگوی منظم بدست آید. این زمان را باید به تدریج افزایش داد. هدف این است که زمان ادرار کردن به هر سه ساعت